Co jest ważne?

Kolejna niedziela w domu. Rodzi się poczucie bezsensu takiego postępowania. Serce wyrywa się na msze, ciągle wzrasta ilość chorych ludzi. Rozum podpowiada: normalne tak będzie, a serce: po co to wszystko.

Czuję się jak narkoman odcięty od dragów. Nie starcza mi wideo msza, potrzebuje tam być! Nie wiem może dlatego, że Bóg to jedyne co jest pewne rzecz w moim życiu. Reszta to jedna wielka niewiadoma. Nie wiem co stanie się jutro pojutrze... A ja nie umiem żyć w niezaplanowanym świecie. Muszę mieć zaplanowane wszystko z  góry, bo co nie planowane powoduje strach. Niezła szkoła życia teraz dla mojej psychiki.

Ludzie się irytują - przecież normalnie na wszystko mają wpływ, mogą kupić każdego i praktycznie wszystko na świecie, a teraz nie mogą kupić poczucia bezpieczeństwa. Jeśli nie mają nic innego pewnego w swoim życiu oprócz pieniądza - to współczuje.

Egoizm wielu ludzi zderza się ze ściana. Nie, nie należy Wam się nic, nie jesteście Panami tej sytuacji. Musicie się podporządkować czemuś co jest ponad. Nie mówię o Bogu mówię o maleńkim wirusie, to on rozdaje karty.

Niedługo zaczną się teksty z serii: a gdzie był Bóg jak ludzie umierali? Tak w odpowiedzi do mnie dziś przemówiły słowa: 

Ewangelia J9

Jezus, przechodząc, ujrzał pewnego człowieka, niewidomego od urodzenia.

Uczniowie Jego zadali Mu pytanie: «Rabbi, kto zgrzeszył, że się urodził niewidomy – on czy jego rodzice?» Jezus odpowiedział: «Ani on nie zgrzeszył, ani rodzice jego, ale stało się tak, aby się na nim objawiły sprawy Boże. ....

Wiem, ze w wielu budzi się bunt, ale jak to tak – to niesprawiedliwe.

Opowiem Wam historie :

Kilkanaście lat temu urodził się chłopiec, pierworodny syn, wyczekane dziecko. Urodził się z  wyrokiem śmierci. Bez możliwości ułaskawienia. Żył 5 tygodni. Tylko tyle, a tak naprawdę aż tyle. Zgodnie z danymi medycznymi powinien się nie urodzić, albo żyć maksymalnie 2 dni.

TO nie był łatwy czas, był bardzo bolesny, choć był z  Bogiem. Było milion pytań: dlaczego!!!! Przecież się modliłam, spowiadałam, chodziłam na eucharystię. No jak to tak przecież zaklinałam rzeczywistość jak się  dało, a jednak nie zadziałało?

Pamiętam dzień kiedy moje serce się przemieniło.... Przestalam myśleć o sobie, o swoim egoizmie i popatrzyłam na niego. Przestałam pytać czemu moje czary mary religijne nie działa i on nie zdrowieje, czemu nie dzieje się cud uzdrowienia. Byłam tylko ja, ja, ja…. Nie było tego malca, który tak cierpiał…. Patrzyłam na czubek swojego nosa, a nie maluszka, który czekał na nasze pozwolenie by odejść. Płakaliśmy przy inkubatorze..... Odejdź synku, tam będzie CI lepiej....

Dzień później odszedł..... 

Ktoś spyta: czemu tak cierpiało niewinne dziecko? Może po to bym ja teraz żyła a nie wegetowała? Może po to bym potrafiła zobaczyć drugiego człowieka?  Ja  od tamtego czasu nie pytam już dlaczego coś się dzieje , pytam: po co...

Po co pojawił się koronawirus ? Może po to byśmy na tym diabelskim młynie nie poginęli wszyscy. Byśmy dali sobie i światu kolejną szanse.

Pytanie ilu z nas wyciągnie wnioski z  tej lekcji, ilu z nas pogodzi się z faktem, ze jestem tu i teraz pielgrzymem, i ze wobec śmierci wszyscy jesteśmy równi... Ilość kasy i dóbr jakie mamy nie wyratuje nas w chwili gdy kostucha zapuka do drzwi. 

Nie chcę umierać, ale nie boje się śmierci.... Może to łaska? Czasem zastanawiam się jak to będzie, ale samej śmierci się nie boję.... Przecież: Życie to śmiertelna choroba przenoszona drogą płciową ....

Panie daj nam pokój serca byśmy pogodzili się, że nie jesteśmy wieczni. Byśmy nie bali się żyć, bo boimy się śmierci....